Pozostawał jednak w opozycji wobec konserwatywnej większości Koła, a w parlamencie wielokrotnie zabierał głos w obronie działaczy ludowych. W 1896 wykluczony z Koła pod pretekstem złamania solidarności. Od tego czasu pozostawał posłem niezależnym. Prawdopodobnie jako pierwszy Polak uczestniczył w pracach Unii Międzyparlamentarnej. Dzięki swemu wystąpieniu w parlamencie w listopadzie 1894, kiedy zaprotestował przeciwko uczczeniu pamięci zmarłego cara Aleksandra III, zyskał popularność zarówno w kraju, jak i zagranicą.

Utrzymywał kontakty z ośrodkami polskiej emigracji w Europie Zachodniej. Był członkiem Ligi Polskiej w latach 1887–1894 i Ligi Narodowej (1894–1895)Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887–1907), Londyn 1964, s. 577.. Od 1889 był wiceprezesem Rady Muzealnej Raperswilskiej, a od 30 kwietnia 1892 wchodził w skład Rady Nadzorczej Skarbu Narodowego, którego był współzałożycielem. W 1891 był krótko prezesem Towarzystwa Przyjaciół Oświaty założonego przez Marię i Bolesława Wysłouchów. W 1894 współtworzył Polskie Towarzystwo Demokratyczne (6 kwietnia 1895 został wybrany prezesem PTD we Lwowie), ale ostatecznie związał się z powstającym ruchem ludowym. 28 lipca 1895 w Rzeszowie, na zjeździe chłopskich przedstawicieli komitetów wyborczych, został wybrany na prezesa nowo powstałego Stronnictwa Ludowego.