Pod koniec bitwy siły brytyjskie i francuskie wdarły się na 10 km w głąb terytorium okupowanego przez Niemców na większości linii frontu, co stanowiło ich największy zysk terytorialny od czasu I bitwy nad Marną w 1914 roku. Jednak cele operacyjne armii brytyjsko-francuskiej nie zostały osiągnięte, ponieważ aliantom nie udało się zdobyć Péronne i Bapaume, gdzie armie niemieckie utrzymały swoje pozycje przez zimę. Brytyjskie ataki w dolinie rzeki Ancre zostały wznowione w styczniu 1917 roku i zmusiły Niemców do lokalnego odwrotu w lutym, a następnie do strategicznego wycofania się o około 40 km w ramach operacji Alberyk na linię Hindenburga w marcu 1917 roku.
Tło strategiczne thumb|left|Front zachodni w latach 1915–1916 Strategia wojenna aliantów na rok 1916 została ustalona na konferencji w Chantilly, która odbyła się w dniach 6–8 grudnia 1915 roku. Jednoczesne ofensywy armii rosyjskiej na froncie wschodnim, armii włoskiej na froncie włoskim i armii francusko-brytyjskiej na froncie zachodnim miały zostać przeprowadzone, aby uniemożliwić państwom centralnym przemieszczanie wojsk między frontami w okresach przestoju w walkach. W grudniu 1915 roku gen. Douglas Haig zastąpił feldmarszałka Johna Frencha na stanowisku głównodowodzącego Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego.