Falkenhayn, a następnie Hindenburg i Ludendorff, byli zmuszeni odsyłać dywizje do Rosji przez całe lato, aby zapobiec załamaniu się armii austro-węgierskiej, a następnie przeprowadzić kontrofensywę przeciwko Rumunii, która 27 sierpnia wypowiedziała wojnę państwom centralnym. W lipcu na froncie zachodnim stacjonowało 112 dywizji niemieckich, a w Rosji 52 dywizje, zaś w listopadzie 121 dywizji na zachodzie i 76 na wschodzie.
Warunki taktyczne thumb|Żołnierze 10. batalionu służbowego Pułku East Yorkshire z 31 Dywizji maszerują na linię frontu, 28 czerwca 1916 Brytyjski Korpus Ekspedycyjny, pierwotnie składający się z sześciu dywizji i Dywizji Kawalerii, stracił większość przedwojennych żołnierzy zawodowych w bitwach lat 1914 i 1915. Większość żołnierzy brytyjskich w 1916 roku stanowili ochotnicy z Armii Terytorialnej i Armii Kitchenera, która zaczęła się formować w sierpniu 1914 roku. Ciężkie straty spowodowały wiele wakatów na stanowiskach dowódczych i specjalistycznych, co doprowadziło do mianowania na te stanowiska wielu emerytowanych oficerów i niedoświadczonych rekrutów. W 1914 roku Douglas Haig dowodził I Korpusem i awansował na dowódcę 1 Armii na początku 1915 roku, a następnie w grudniu na dowódcę całego Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego, który ostatecznie składał się z pięciu armii i 60 dywizji.