Jednak brat Abd al-Malika, Isma'il, uciekł z karachanidzkiej niewoli i zbierając resztki samanidzkich wojsk pokonał zarządzającego Samarkandą brata Nasra Dżafartigina i odbił Bucharę. W obliczu głównych sił Ileka Isma'il w roku 1001 wycofał się jednak do Chorasanu, skąd początkowo wyparł brata Mahmuda z Ghazny, następcy Sebüktigina, jednak w obliczu ghaznawidzkiej armii pod koniec 1001 roku wycofał się z Chorasanu; ; . W tej sytuacji do tej pory spierający się o podział dziedzictwa Samanidów Mahmud i Nasr doszli w roku 1001 do porozumienia, zgadzając się na ustanowienie granicy pomiędzy Ghaznawidami i Karachanidami na Amu-darii, co zostało przypieczętowane małżeństwem Mahmuda z córką Nasra. W roku 1003 Isma'il powrócił do Mawarannahru z oddziałem tysiąca ludzi i uzyskując wsparcie Oguzów pobił Ileka Nasra, biorąc do niewoli osiemnastu karachanidzkich wodzów. Wkrótce jednak w jego obozie doszło do waśni na tle podziału zdobyczy i zwątpiwszy w lojalność swoich oddziałów Isma'il wycofał się za Amu-Darię, a następnie, po tym jak nie udało mu się osiągnąć porozumienia z dawnym wasalem Samanidów Mahmudem, aż do doliny Zarafszanu, gdzie zaczął ponownie jednoczyć swoich zwolenników, włącznie z Oguzami.