W maju 1004 roku, dysponując znacznymi siłami, do których dołączył się jeszcze trzytysięczny kontyngent Samarkandy pod dowództwem Ibn Alamdara, Isma'il w bitwie pod Burnamadem, na granicy Sogdiany i Ustruszany, rozbił główne siły Ileka Nasra. Następnie próbował on usunąć z Ustruszany resztę karachanidzkich wojsk, jednak Ilekowi udało się je zebrać i wzmocnić posiłkami z Isfidżabu. Na równinie między Dizakiem a Chawasem w Ustruszanie Nasr zaatakował siły Isma'ila. Oguzowie, którzy w bitwie pod Burnamadem zagarnęli bogatą zdobycz, odmówili walki i powrócili do swoich koczowisk, zaś jeden z tureckich dowódców Samanidy wraz z czterotysięcznym oddziałem przeszedł na stronę Ileka, przesądzając tym samym ostatecznie o jego zwycięstwie. Isma'il ledwo uszedł z życiem i schronił się w Chorasanie. Wkrótce jednak po raz kolejny zmobilizował nowe siły i udał się do Mawarannahru, gdzie znowu poniósł klęskę na skutek zdrady swoich dowódców. Ostatecznie zginął on na początku 1005 roku zabity przez szajcha arabskiego plemienia u którego szukał schronienia;