.
W roku 1006, kiedy Mahmud przebywał w Multanie w Indiach, dwie armie Ileka Nasra zajęły Balch i Niszapur (w tym drugim mieście rozczarowani zachłannością poborców podatkowych Mahmuda miejscowi właściciele ziemscy powitali Karachanidów z radością). Mahmud zawrócił jednak z Multanu przez Afganistan i odrzucił armie Nasra z powrotem za Amu-Darię. W roku następnym Ilek Nasr powrócił, tym razem sprzymierzony ze swoim kuzynem, Jusufem Kadyr-chanem. Ostatecznie Mahmud w 1008 roku odniósł nad ich wojskami wielkie zwycięstwo w pobliżu Balchu. O wiktorii zdecydował atak opancerzonych słoni, które wzbudziły popłoch wśród nieznających tej broni karachanidzkich wojowników. Zawarty po bitwie traktat pokojowy stanowił powtórzenie układu z 1001 roku i także tym razem został on wzmocniony mariażem. Córka Mansura Ibn Alego, brata Ileka Nasra, poślubiła syna Mahmuda, Masuda; ; .
Mimo skromnego tytułu Ileka Nasr był najbardziej wpływowym spośród synów Alego Ibn Musy. Chociaż formalnie uznawał on swojego brata Ahmada za głowę dynastii, faktycznie był władcą niezależnym.