podróżni mieli własne jedzenie i płacili tylko za drewno opałowe (kichin); chaya (茶屋) – herbaciarnie oferujące podróżnym także posiłki i alkohol; kōsatsu lub taka-fuda (高札) – tablice, na których zawieszano rozporządzenia wydawane przez daimyō i siogunów; shōten (商店) – sklepy oferujące podróżnym lokalne towary.
Funkcjonowanie stacji Podróże wówczas odbywały się konno, palankinem/lektyką (kago) lub w większości pieszo. Dostarczanie poczty odbywało się również głównie pieszo. Listy i paczki były nadawane i przekazywane na stacjach, a opłaty przyczepiano do nich przed ich przekazaniem. Z czasem – wraz z rozwojem handlu – usługi rozszerzono o przekazy pieniężne dla kupców.
Stacje pocztowe były zwolnione z podatków, a urzędnicy, którzy byli na nich zatrudnieni, otrzymywali różne świadczenia, jak dodatek pieniężny czy ryż.
Ta sieć gospód, domów noclegowych i usług transportowych na stacjach pocztowych była m.in. częścią systemu sankin-kōtai, polegającego na obowiązkowym stawiennictwie panów feudalnych w Edo i spędzaniu tam – wraz ze swoim dworem – całego roku. Został on wprowadzony przez władze centralne w celu utrzymania kontroli nad władcami lokalnymi. Trasy podróży poszczególnych daimyō były tak ustalane, aby nie mogli się oni kontaktować ze sobą np. w celu zorganizowania spisku przeciwko siogunowi.