Zwyczajowo w każdej ze stacji mieściły się: honjin (本陣) – oficjalnie wyznaczony zajazd o charakterze rezydencji dla podróżujących panów feudalnych (daimyō), arystokracji dworskiej (kuge) i oficjeli siogunatu (bakufu-yakunin); waki-honjin (脇本陣) – zajazd pomocniczy wykorzystywany przez świtę gości głównego zajazdu, ale również przez samurajów i arystokrację w przypadku, gdy główny zajazd został wcześniej zajęty przez inną grupę podróżnych; toiyaba, ton’ya (問屋場) – hurtownie (zwane toiya poza Edo), pośrednicy handlowi, zarządzający magazynami; termin dotyczy zarówno samych handlowców, jak i ich sklepów lub magazynów, odegrały istotną rolę w gospodarce okresu Edo (1603-1867); hatago, hatagoya (旅籠, 旅籠屋) – zajazd oferujący noclegi i posiłki dla zwykłych podróżnych; kwatery dla podróżnych w okresie Edo (hatago → kosz do przewożenia paszy dla konia, następnie także własnego jedzenia i towarów); kichin-yado (木賃宿) – tani zajazd, noclegownia bez posiłków;