Po pięciu miesiącach bezowocnego szukania kompromisu, 19 kwietnia 1909 Lapczew i Rifat Pasza, minister spraw zagranicznych Imperium Osmańskiego, podpisali wreszcie protokół stwierdzający przyznanie Bułgarii niepodległości.
Wysokość żądanej przez rząd turecki rekompensaty, wynoszącej 125 mln lewów, została odjęta Turcji od kontrybucji za przegraną wojnę z Rosją z 1877–1878. W zamian za to Bułgaria zobowiązała się zapłacić Rosji 88 mln lewów, którą to kwotę pożyczyła od centralnego banku rosyjskiego. Negocjacje Lapczewa z Kompanią Kolei Wschodnich trwały jeszcze kilka miesięcy i zakończyły się 26 czerwca. W rezultacie kompania otrzymała ok. 2 mln lewów w ramach kompensaty za znacjonalizowanie linii kolejowych.
Działalność Lapczewa na stanowisku ministra rolnictwa i handlu była niespójna. Z jednej strony bowiem zlikwidował on obowiązkowe związki rzemieślnicze i monopol solny, przyjął Ustawę o Miarach i Wagach oraz nową Ustawę o Górnictwie, która zaowocowała rozwojem wydobycia węgla w ciągu następnych dziesięcioleci, a także zapoczątkował nową ewidencję majątku rolnego. Z drugiej jednak strony prowadził także politykę interwencjonizmu.