jako minister i poseł Lapczew odegrał aktywną rolę w przygotowaniu ogłoszenia przez Księstwo Bułgarii, formalnie wciąż podległego Turcji, niepodległości. 6 września 1908 rząd skonfiskował linie kolejowe w Rumelii Wschodniej, które oficjalnie należały do Imperium Osmańskiego i były eksploatowane przez Kompanię Kolei Wschodnich (bułg. Компанията на източните железници). Decyzja gabinetu spowodowała zaostrzenie się stosunków między oboma krajami i częściową mobilizację. 28 września w Wiedniu doszło do spotkania między księciem Ferdynandem I, Malinowem i Lapczewem, podczas którego zapadła decyzja o ogłoszeniu niepodległości. Uroczysty akt dokonał się 5 października 1908 (lub 22 września według kalendarza juliańskiego, używanego w Bułgarii do 1916) w Wielkim Tyrnowie.
Wkrótce potem nastąpił okres nerwowych negocjacji z Imperium Osmańskim. 31 października Lapczew przybył do Stambułu jako szef bułgarskiej delegacji usiłującej rozwiązać spór, jednak rozmowy zostały zablokowane na skutek żądania przez Turcję ogromnej rekompensaty finansowej.