Władze wydały również nakaz aresztowania Lapczewa, który był już wówczas członkiem grupy Ryzowa, ale zdołał on zbiec za granicę Księstwa Bułgarii.
W ciągu kilku następnych lat przebywał w Europie Zachodniej, uczęszczając na wykłady z dziedziny ekonomii i historii w Zurychu, Berlinie i Paryżu, jakkolwiek nie zdobywając wyższego wykształcenia. Po śmierci swojego brata, Georgiego, na krótko odwiedził rodzinny Resen.
Początek kariery politycznej thumb|left|Andrej Lapczew, prawdopodobnie ok. 1891 roku. Po upadku reżimu Stambołowa w maju 1894, przybył do Sofii i wstąpił do krótko istniejącego (1892-1894) macedońskiego towarzystwa kulturalno-oświatowego zwanego Młodą Macedońską Drużyną Literacką (bułg. Млада македонска книжовна дружина). Na początku 1895 zaangażował się w publikowanie w opozycyjnej gazecie Млада България (w tłum. Młoda Bułgaria), którą wydawał Dimityr Ryzow. Wkrótce został jednym z jego najważniejszych współpracowników. W swoich publikacjach skupił się m.in. na konieczności normalizacji stosunków dyplomatycznych między Księstwem Bułgarii a Rosją, zawieszonych od czasu wyboru księcia Ferdynanda I w 1887. Zaproponował kilka oryginalnych idei mogących dopomóc w osiągnięciu tego celu, jak np.