niemal pozbawiony punktowania jest jednak wierzchołek tarczki. Kąty tylno-boczne (barkowe) przedplecza są silnie odstające i wydłużone w postaci ostrych wyrostków, co odróżnia ten gatunek od innych środkowoeuropejskich knieżyc. Ujścia gruczołów zapachowych na zapiersiu są krótsze i szersze niż u ukrzeńców, na wierzchołkach zaokrąglone. Odwłok ma listewkę brzeżną zazwyczaj dobrze od góry widoczną, ubarwioną w kontrastowe jasne i ciemne pasy. Kolcowaty wyrostek trzeciego segmentu odwłoka zwykle dochodzi do bioder środkowej pary.
Ekologia i występowanie thumb|Kopulacja Owad ten zasiedla lasy, zarośla, parki i ogrody, gdzie bytuje na drzewach i krzewach liściastych i iglastych oraz krzewinkach. Zarówno larwy jak i postacie dorosłe są fitofagami ssącymi, przy czym larwy początkowo ssą liście i młode pędy, natomiast późniejsze stadia i osobniki dorosłe preferują owoce. Do ich roślin pokarmowych należą borówka brusznica, borówka czarna, głogi, jeżyny, malina właściwa, porzeczka agrest, porzeczka czerwona, róże, wiciokrzew pospolity i śliwy.