Poprzez Jego śmierć i zmartwychwstanie została potwierdzona ta nadzieja, w której „już jesteśmy zbawieni”.

Można mówić o nadziei w wymiarze eschatologicznym, która wyraża się w zmartwychwstaniu – zwycięstwie nad śmiercią oraz o nadziei „dnia powszedniego”. Nadzieję eschatologiczną noszą w sobie rodzice w czasie małżeńskiego zjednoczenia, pragnąc, by ich poczęte i zrodzone dziecko zostało odrodzone przez chrzest, otwarło się na „pierwsze dary Ducha”, stając się „dzieckiem Bożym”. To zaś, zgodnie ze słowami św. Pawła, niesie również szczególną nadzieję dla świata. Świat bowiem został przeklęty z powodu ludzkiego grzechu (por.Rdz 3,17), a teraz z upragnieniem oczekuje „objawienia się synów Bożych”, gdyż będzie przy zmartwychwstaniu uczestniczyć „w wolności i chwale dzieci Bożych” (Rz 8,21). „Odkupienie ciała – nauczał Jan Paweł II – jest więc odkupieniem świata: ma wymiar kosmiczny”.

Jest też nadzieja „dnia powszedniego” – z tajemnicy odkupienia ciała czerpie człowiek siłę do przezwyciężania zła dobrem (por.