W 1904 r. Barne napisała Je Me Souviens (ang. I Remember, pl. Pamiętam), osobisty poemat prozą opowiadający o związku z Vivien. Barney przesłała Renee ręcznie napisaną kopię poematu. Wkrótce obie poetki pogodziły się i wspólnie wybrały się do wyspę Lesbos, gdzie przebywały przez pewien czas. Planowały wówczas otworzenie szkoły poezji dla kobiet, na wzór tej jaką miała prowadzić Safona 2500 lat wcześniej. Wkrótce jednak Vivien otrzymała list od swojej kochanki Hélène, baronowej de Zuylen de Neyvelt, i wyjechała do Stambułu. Planowała spotkać się wkrótce z Barney w Paryżu, ale ostatecznie pozostała w Turcji z baronową. To rozstanie Vivien i Barney było już ostateczne.
Wkrótce stan zdrowia Vivien gwałtownie się pogorszył. Jej przyjaciółka i sąsiadka, Sidonie-Gabrielle Colette, pisała, że Vivien prawie nic nie jadła, za to dużo piła. Dochodziło nawet do tego, że płukała usta perfumami, aby ukryć zapach alkoholuColette, str. 83–103. Vivien była również uzależniona od wodzianu chloralu. W 1908 r. próbowała popełnić samobójstwo nadużywając laudanumRodriguez, str. 116 oraz 186–187. Zmarła rok później. W spisanych 50 lat później pamiętnikach Barney napisała: Ona nie mogła być uratowana. Jej życie było długim samobójstwem. Wszystko czego dotknęła zamieniało się w pył i popiółShe could not be saved. Her life was a long suicide.