Pierwsza z nich, najdalej wysunięta na wschód biegła od Twierdzy Zegrze, następnie dolnym biegiem rzeki Rządzy do Dybowa, by potem przez miejscowości: Kraszew, Helenów do Nowej Czarnej połączyć się z bagnem Białe Błota (na wschód od Wołomina), i dalej skrajem miasta, poprzez Leśniakowiznę, teren poligonu artyleryjskiego, na wschód od Okuniewa, dochodziła do Wiązowny i dalej ku Wiśle.
Drugą linię obrony stanowiły pozostałości po carskich i niemieckich umocnieniach położonych w pasie: Beniaminów – Struga – Zielonka – Rembertów – Zakręt – Emów – Józefów. Była to de facto linia Przedmościa Warszawskiego według projektu niemieckiego. Jako trzeci pas przewidywano pozycje na obrzeżach warszawskiej dzielnicy – Pragi, ostatnią – czwartą linię stanowiły przyczółki mostowe.
W skład 1 Armii gen. Latinika w czasie walk na Przedmościu Warszawskim wchodziły: VII Brygada Rezerwowa płk. Stanisława Małachowskiego (rejon Zegrza) 11 Karpacka Dywizja Piechoty płk. Bolesława Jaźwińskiego (Bug – Narew – Leśniakowizna) 8 Dywizja Piechoty płk. Stanisława Burhardt-Bukackiego (Leśniakowizna – Okuniew)