W 1904 roku habilitował się na podstawie pracy Neue Beiträge zur Lehre von der Muskelatrophie bei supranucleären Lähmungen besonders bei der cerebralen Hemiplegie i od 12 lipca 1905 roku był docentem. W 1910 roku został profesorem. W 1911 roku nagle zachorował; zdążył napisać wniosek do władz uniwersyteckich o urlop zdrowotny, wyjechał na krótko do Davos, 3 listopada 1911 roku w Lipsku zmarł. Przyczyną śmierci był prawdopodobnie rak kory nadnerczy.
W 1905 roku ożenił się z Else Loewenheim (1879–1948). Mieli dwie córki (ur. 1906 i 1908) oraz syna (ur. 1910).
Prace Ueber den Intentionskrampf der Sprache – die sogenannte Aphthongie. Münchener medizinische Wochenschrift 49, s. 1132, 1902 Cerebrale Muskelatrophie – nebst einem Beitrag zur Casuistik der Balkentumoren. Deutsche Zeitschrift für Nervenheilkunde 24, ss. 1–59, 1903 Zwei Fälle von Ponserkrankung. Münchner Medizinische Wochenschrift ss. 1548-1551, 1903 Ueber Myasthenie und myasthenische Reaktion. Deutsches Arch. f. klin. Med. 78, ss. 346-369, 1903 Zur Kenntniss der Polyneuritis der Tuberkulösen. Beitr. z. Klin. d. Tuberk. 2, ss. 347-364, 1904 Neue Beiträge zur Lehre von der Muskelatrophie bei supranucleären Lähmungen besonders bei der cerebralen Hemiplegie (Habilitationsschrift). Deutsches Archiv für klinische Medizin 85, ss.