po osiągnięciu pełnoletniości.
Armią Qinu dowodzili Mang Ao, Wang Qi oraz książę Biao. Tuż po przejęciu samodzielnych rządów Zheng musiał zdławić bunt. W 235 r. p.n.e. udało mu się wyzwolić spod kurateli nadal wpływowego Lü Buweia i w 234 r. rozpoczął wielką kampanię wojenną.
Już w 233 r. władca państwa Han był gotów uznać zwierzchnictwo Qinu, ale Zheng zmierzał do obalenia porządku feudalnego i budowy scentralizowanego organizmu państwowego. W 230 r. anektował Han.
W błyskawicznym tempie podbijał kolejne królestwa. W 228 r. padło Zhao, w 225 r. Wei, a w 223 r. Chu, pół wieku wcześniej zepchnięte na ziemie dzisiejszej prowincji Anhui. Rok później upadło Yan na wschodzie, a w 221 r. ostatnie z wielkich królestw starożytnych Chin – Qi. W ten sposób nastąpił kres Epoki Walczących Królestw.
Edykt o podboju Chin thumb|110px|始皇帝Shǐ Huángdì„Pierwszy Cesarz”(kaligrafia pismem małopieczęciowymz 220 p.n.e.)
Podbiwszy wszystkie chińskie ziemie, król – jak pisze Sima Qian – wydał edykt skierowany do swych radców i cenzorów. W dokumencie uzasadniał podbój niegodziwym traktowaniem swej osoby ze strony pokonanych władców, a także dopominał się o zmianę przysługującego mu dotychczas tytułu wanga (króla).