Polska „A” i „B” – potoczne i umowne określenie regionów Polski o znaczących dysproporcjach w gospodarczym i społecznym poziomie rozwoju, w tym w sieci komunikacyjnej, przemyśle, kulturze i innych. Wyrażenie Polska „A” symbolizować ma część kraju o wyższym, a Polska „B” tę o niższym poziomie rozwoju.
Czasami występuje także podobny podział na trzy części: Polska „A”, „B” i „C”. thumb|300px|Zestawienie map granic cesarstwa niemieckiego i wyników wyborów parlamentarnych w 2007 roku w Polsce.
Rozbiory Genezy Polski „A” i „B” można doszukać się w okresie rozbiorów, gdzie ziemie rozbioru pruskiego były znacznie lepiej zagospodarowane od zaboru austriackiego i zaboru rosyjskiego. Już w okresie przedrozbiorowym, zachodnie tereny Rzeczypospolitej Obojga Narodów były gęściej zaludnione, co także ma tutaj znaczenie.
II Rzeczpospolita thumb|200px|Sieć transportowa i przemysł w Polsce w 1939 Najczęściej do Polski „A” zaliczano ziemie leżące na zachód, a do Polski „B” – na wschód od Wisły. Województwa przedwojennej Polski „B” to: wileńskie, nowogródzkie, poleskie, wołyńskie, lwowskie, stanisławowskie, tarnopolskie, białostockie i lubelskie.