Program emitowany w „prime time” w wieczorową porą i konkurował z show popularnego komika Miltona Berle’a.

Charakterystyczne cechy jego programów to: Minimalizm: Sheen nie korzystał ze scenariusza ani promptera, posługując się jedynie tablicą i kredą. Humor: Często żartował z samego siebie i swojej „anielskiej” tablicy, którą wycierał mu niewidoczny dla widzów asystent (nazywany przez niego aniołem). Zasięg: Program przyciągał przed telewizory rekordową liczbę 30 milionów widzów tygodniowo.

W 1952 roku otrzymał nagrodę Emmy dla „Najbardziej wybitnej osobowości telewizyjnej”. Podczas ceremonii, nawiązując do sukcesu swoich programów, żartobliwie podziękował swoim „scenarzystom”: Mateuszowi, Markowi, Łukaszowi i Janowi. W latach 1961–1968 kontynuował działalność w kolorowej telewizji w ramach The Fulton Sheen Program.

Konflikt z kardynałem Spellmanem