Skala oddziaływania programu była bezprecedensowa: Audytorium: W szczytowym momencie popularności audycji słuchało średnio 4 miliony osób tygodniowo. Korespondencja: Biuro Sheena otrzymywało od 3 do 6 tysięcy listów tygodniowo od słuchaczy. Szacuje się, że około jedna trzecia korespondencji pochodziła od osób niebędących katolikami, co świadczyło o uniwersalności jego przekazu. Ekumenizm: Sheen unikał w radiu technicznego żargonu teologicznego oraz agresywnego prozelityzmu. Zamiast tego koncentrował się na wspólnych wartościach etycznych, problemach współczesnej rodziny oraz zagrożeniach płynących z rodzących się totalitaryzmów, co zjednało mu szacunek wielu protestantów i żydów.
Dzięki pracy w The Catholic Hour Sheen wypracował unikalny styl „kaznodziejstwa konwersacyjnego”, który później z sukcesem przeniósł na szklany ekran. Jego radiowe wystąpienia zostały zebrane i wydane w wielu tomach, stanowiąc do dziś ceniony przykład nowoczesnej apologetyki chrześcijańskiej.
Telewizja i sukces „Life Is Worth Living” Prawdziwy przełom w jego działalności nastąpił w 1951 roku, kiedy zadebiutował w telewizji z programem Life Is Worth Living (Warto żyć) na antenie stacji DuMont, a później ABC.