Sekretarzy mianował sam król. Był to urząd dożywotni, sekretarze ponadto składali przysięgę na wierność i dochowanie tajemnic państwowych. Obowiązki były liczne i nieopisane prawem. Sekretarze królewscy mieli za zadanie załatwienie korespondencji królewskiej, reprezentowanie osoby króla na sejmikach, załatwienie wszelkiego rodzaju spraw najczęściej finansowych, redagowanie korespondencji dyplomatycznej i ważniejszych dokumentów publicznych, sprawowanie poselstw, rozwiązywanie spraw spornych. Wymagano od nich przede wszystkim zdolności dyplomatycznych, znajomości języków obcych i prawa, umiejętność układania pism. Można nawet zauważyć daleką idącą monopolizację stanowisk w samej kancelarii przez sekretarzy królewskich. Obsadzali oni w całości stanowiska regensa, metrykanta, pisarza dekretowego (w sądzie asesorskim) czy też wreszcie podkanclerzego i kanclerza.
Ważnym problemem jest umiejscowienie sekretarzy na dworze i w kancelarii. Stanowisko sekretarskie było niewątpliwie urzędem dworskim, ponieważ sekretarz pobierał pensję.
Przy królu rezydowała niewielka liczba sekretarzy. Można przyjąć, że podział kancelarii na większą i mniejszą obowiązywał także sekretarzy, z tym, że król mógł swobodnie dysponować sekretarzami, tj.