mógł zatrzymać ich przy sobie lub oddać ich do dyspozycji kanclerzom.
Liczba etatów sekretarskich była różna: od 6 za Batorego do 16 za Zygmunta III. Przyjęto w zasadzie podział Reinholda Heidensteina, który w swoim dziele wprowadził pojęcie sekretarzy scribentes (piszących) zatrudnionych w samej kancelarii i sekretarzy non scribentes (nie piszących) używanych głównie do posług dyplomatycznych.
Stefan Kieniewicz przyjął podział sekretarzy na etatowych, duchownych i honorowych. W przypadku dwóch pierwszych linia podziału przebiegała według formy wynagrodzenia, tzn. sekretarz duchowny był uposażony beneficjami, które stanowiły stałe i pewne źródło dochodów, sekretarz etatowy (płatny) miał pensję za wykonywaną pracę. Natomiast sekretarze honorowi nie mieli pensji ani żadnych beneficjów. Po wykonaniu jakiegoś zadania dostawali pewne nadania lub np. rekompensatę za wyjazd.
Sekretarze byli grupą społeczną, wśród której dominowała szlachta. Począwszy od pierwszych Jagiellonów rzadko spotyka się mieszczan. Dopiero w XVI w. można zauważyć niewielki wzrost.