Elementem wyróżniającym sekretarza królewskiego był jego tytuł nadawany podczas składania przysięgi. Poprzednik sekretarza – protonotariusz w dokumentach występuje jako protonotarius et secretarius domini regis. Po pojawieniu się urzędu sekretarza występuje nazwa secretarius regius. Oczywiście sekretarz mógł używać tytułu notarius.
W późniejszych wiekach tytulatura niewiele się zmieniała, a ponieważ sekretarzy mianował sam król, to zawsze nosili oni tytuł secretarius SRM. W ciągu wieków spotykamy różnorodną tytulaturę: secretarius regius secretarius noster secreatrius et actorum notarius secretarius sigilli
Można też przypuszczać, że wielu sekretarzy przywiązywało wielką rolę do swego tytułu. Stąd też wiele osób ubiegało się o to stanowisko i uważało je za bardzo znaczące. W ciągu wieków tytulatura sekretarzy była różnorodna, ale zawsze oznaczała urząd sekretarza króla. Ważnym momentem było złożenie przysięgi sekretarskiej. Przykładowo sekretarz Zygmunta Augusta, Stanisław Bojanowski opisywał przebieg swego powołania na ten urząd. wezwał Bojanowskiego, aby ten stawił się przed królem i złożył przysięgę, która następnego dnia została uroczyście powtórzona w kościele w obecności czterech biskupów.