Typowe dla dorosłych przedstawicieli rasy schorzenia to: dysplazja stawów biodrowych i łokciowych; skręt żołądka; nowotwory (szczególnie histiocytoza), będące przyczyną 40% zgonów tych psów; entropium; ektropium; postępujący zanik siatkówki (PRA); steroidozależne zapalenie tętnic opon mózgowych; choroba von Willebrandta.; padaczka; mielopatia zwyrodnieniowa; kłębuszkowe zapalenie nerek; dysplazja nerkowa.
Rasa ta jest wrażliwa na wysokie temperatury, jako że wywodzi się z terenów wysokogórskich. Ma skłonności do nadwagi. Może zdradzać tendencję do połykania przedmiotów niejadalnych. Szata berneńczyka wymaga regularnego szczotkowania (min. 2 razy w tygodniu), zwłaszcza w okresie wymiany włosa. Sierść może się kołtunić, zwłaszcza w okolicach uszu.
Popularność Berneński pies pasterski jest rozpowszechniony na wielu kontynentach. W Stanach Zjednoczonych istnieje Klub Berneńskiego Psa Pasterskiego, istnieją także hodowle tej rasy na kontynencie Ameryki Południowej i w Japonii.
Berneńczyki przybyły do Polski z Czech pod koniec lat siedemdziesiątych.