Świątynia prawosławna W 1941 w strukturach diecezji chełmsko-podlaskiej restytuowana została parafia prawosławna w Terespolu, zaś ks. Aleksander Nikolski, po powtórnej konwersji, został ponownie jej proboszczem. Według innego źródła terespolska cerkiew pozostawała siedzibą parafii neounickiej do 1946, a ks. Nikolski w 1940 porzucił działalność duszpasterską i wyjechał do Niemiec, po czym nie konwertował na prawosławie, lecz pozostał kapłanem katolickimA. Tłomacki, Kościół rzymsko-katolicki obrządku bizantyjsko-słowiańskiego (Kościół neounicki) na południowo-wschodnim Podlasiu w latach 1924–1947.
Cerkiew pozostawała czynna do końca II wojny światowej. W 1945 biskup lubelski Tymoteusz zwrócił się do nowych władz komunistycznych z prośbą o pozostawienie w Terespolu czynnej cerkwi jako jednej z siedmiu świątyń prawosławnych w województwie lubelskimObok cerkwi w Lublinie, Hrubieszowie, Chełmie, Włodawie, Jabłecznej i Białej Podlaskiej.. Faktycznie cerkiew w Terespolu nie została zamknięta i pozostawała czynna także po wywózkach ludności ukraińskiej wyznania prawosławnego w ramach Akcji „Wisła”. Należała do dekanatu bialskiego, w którym do czterech świątyń łącznie uczęszczało 1490 wiernych.