W ceremonii jego zawieszenia na odnowionej dzwonnicy brali udział przedstawiciele rosyjskich władz administracyjnych i wojskowych.
Cerkiew w niepodległej Polsce Świątynia neounicka Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w opracowanym w 1919 spisie nie uwzględniło terespolskiej cerkwi w wykazie prawosławnych obiektów sakralnych przewidywanych do otwarcia. W 1926, chcąc zapobiec zamknięciu świątyni, miejscowa wspólnota wiernych zgodziła się przejść do Kościoła neounickiego. Katolicyzm w obrządku bizantyjskim przyjął także miejscowy proboszcz, ks. Aleksander Nikolski, co miało podłoże materialne i związek ze słabą formacją teologiczną i moralną duchownego. Początkowo do neounickiej cerkwi w Terespolu uczęszczało 410 wiernych, jednak liczba ta zaczęła spadać. Na przełomie lat 1929 i 1930 było ich już 350. Równocześnie w 1931 liczba prawosławnych, nieutożsamiających się z neounią, pozostających w Terespolu była szacowana nawet na 1000 osób. Na katolicyzm obrządku łacińskiego przeszło z tej grupy tylko kilkadziesiąt osób.