najdłużej, w latach 1777–1827, urzędował Chrystian Hermann z Kwidzyna. Około 1700 parafia liczyła 1200–1500 wiernych, a obok języka niemieckiego w czynnościach kościelnych miał być używany także język polski. Wierni mieszkający poza samą osadą napotykali jednak trudności, ponieważ musieli ponosić opłaty na rzecz miejscowych proboszczów katolickich, a niekiedy byli zmuszani do chrztów i ślubów w kościołach katolickich.
Od 1817 parafia weszła w skład pruskiego Kościoła ewangelicko-unijnego, łączącego luteran i ewangelików reformowanych. Szczyt jej rozwoju przypadł na XIX w., kiedy obejmowała nie tylko obszar dzisiejszej Gdyni, lecz także rozwijający się Sopot, gdzie w 1871 powstała kaplica filialna. W tym czasie kościół w Małym Kacku rozbudowano: otrzymał fachwerkową nawę, wieżę z dwoma dzwonami oraz nowe organy. Przed usamodzielnieniem się parafii sopockiej w 1890 zbór liczył 5650 wiernych, posiadał cmentarze w Małym Kacku i Sopocie oraz szkoły wyznaniowe w Małym Kacku, Chyloni, Gdyni i Sopocie.