Silvestre Vélez de Escalante (ur. 1750 w Hiszpanii, zm. w 1780 w dzisiejszym Nowym Meksyku) – franciszkański misjonarz i badacz południowo-zachodnich obszarów dzisiejszych Stanów Zjednoczonych. Władze zakonne wysłały go w roku 1769 do prowincji Sonora w Meksyku, a następnie do Nowego Meksyku w celu nawracania Indian Zuni. Pozostawił po sobie dziennik podróży, w którym opisał swoje losy, w tym także zakończoną niepowodzeniem ekspedycję z roku 1776 do Kalifornii.
Pierwsza wyprawa W roku 1775 władze Nowej Hiszpanii zaczęły poszukiwać drogi lądowej w kierunku wybrzeża Pacyfiku, celem założenia misji pomiędzy San Diego i Monterey w Kalifornii, bowiem istniały uzasadnione obawy, że mogą się tam wcześniej pojawić Brytyjczycy lub Rosjanie.
W lutym 1755 roku Escalante, który był uważany za eksperta w sprawach indiańskich, a przez Zunich wręcz uwielbiany, otrzymał polecenie znalezienia drogi lądowej z Sonory do San Diego. 22 czerwca, wraz z naczelnikiem puebla Zunich Cisnerosem i 20 ochrzczonymi Indianami, wyruszył na zachód, przekroczył ziemie plemienia Hopi i dotarł do Wielkiego Kanionu Kolorado. Mimo dwóch tygodni poszukiwań nie udało im się znaleźć przejścia na drugą stronę kanionu i ekspedycja zawróciła na wschód. Nieco później Escalante dostarczył gubernatorowi Mendinuecie sprawozdanie i mapę ilustrującą wysiłki podróżników.