Następnie potas był pakowany do worków po 100 kilogramów, i wysyłany przez Jerycho do Jerozolimy oraz portów położonych na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Trasę tę pokonywały konwoje ciężarówek. Grupa tych imigrantów oczekiwała na przyznanie im prawa do osiedlenia się w rejonie wsi Sefia w Transjordanii. Gdy czas oczekiwania przedłużał się, zaproponowali oni założenie nowej osady na północnym wybrzeżu Morza Martwego. W dniu 17 stycznia 1939 Agencja Żydowska wysłała agronoma Mosze Ajezicowicza z kibucu Ramat Rachel, z zadaniem sprawdzenia czy w tej okolicy istnieją warunki umożliwiające rozwój upraw rolniczych. W jego ocenie, istniała możliwość nawodnienia tutejszych gruntów słodką wodą z rzeki Jordan i uprawiania roślin. Na podstawie tej pozytywnej oceny, 8 maja 1939 utworzono kibuc Bet ha-Arawa. Jego nazwa nawiązywała do biblijnej osady Bet-HaarabaKsięga Jozuego 15:61 : „(61) Na pustyni: Bet-Haaraba, Middin, Sekaka,” Tłumaczenie według Biblii Tysiąclecia.. Kibuc powstał nad rzeką Jordan, w odległości około 3 km na północ od jej ujścia do Morza Martwego. Powstał on nielegalnie, z naruszeniem brytyjskich przepisów.