Pierwsi osadnicy mieszkali w niewielkiej chacie, oraz w kilku namiotach rozbitych w jej otoczeniu. Pracowali oni przy budowie kanałów nawadniających pierwsze pola uprawne. Pod koniec sierpnia 1939 do grupy mężczyzn dołączyła pierwsza kobieta, która przejęła prowadzenie gospodarstwa domowego. Pod koniec grudnia w kibucu mieszkało już około 30 tymczasowych członków. W dniu 20 lutego 1940 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod pierwszy dom mieszkalny. Mieszkańcy kibucu pracowali przy rozładunku i transporcie potasu. Inni byli zatrudnieni w rolnictwie, dzięki czemu robotnicy fabryki potasu otrzymywali świeżą żywność.
Kibuc był położony w odizolowanej okolicy, mocno oddalonej od brytyjskich władz Mandatu Palestyny. Z tego powodu żydowska organizacja paramilitarna Hagana utworzyła tutaj ośrodek szkolenia członków kompanii szturmowych Palmach. Prowadzone w pustynnej okolicy ćwiczenia strzelania nie zwracały na siebie uwagi i mogły być swobodnie prowadzone. Niedaleko kibucu organizowano akcje przemytu nielegalnych żydowskich imigrantów, którzy przekraczali rzekę Jordan. W dniu 17 czerwca 1946 członkowie Palmach wysadzili położony w pobliżu most Allenby’ego. Po tym zamachu do kibucu wkroczyli brytyjscy żołnierze, którzy aresztowali prawie wszystkich mężczyzn.