John Elliot Burns (ur. 20 października 1858 w Lambeth, zm. 24 stycznia 1943) – brytyjski działacz związków zawodowych i polityk, bezpartyjny, minister w rządach Henry’ego Campbella-Bannermana i Herberta Henry’ego Asquitha.

Był synem szkockiego inżyniera. Początkowo wykonywał zawód ojca. Tam zapoznał się z pismami Johna Stuarta Milla, Thomasa Carlyle’a i Johna Ruskina. W 1879 r. został członkiem Amalgamated Society of Engineers. Następnie przez dwa lata pracował dla United Africa Company. Podczas pobytu w Afryce przyjął poglądy socjalistyczne, które wynikały z doświadczenia oraz z przyjaźni z uczestnikami Komuny Paryskiej. Po powrocie do Wielkiej Brytanii założył oddział Federacji Socjaldemokratycznej w Battersea.

Po wygranych wyborach do rady wykonawczej SDF, Burns bez powodzenia startował w wyborach parlamentarnych 1885 r. Rok później zaangażował się w londyńskie demonstracje przeciwko bezrobociu. Został wówczas aresztowany i oskarżony o zmowę i podżeganie do popełnienia przestępstwa. Został jednak uniewinniony z tych zarzutów. Ponownie aresztowano go 13 listopada 1887 r., po demonstracji przeciwko nadużyciom w Irlandii. Burns został wtedy uwięziony na 6 tygodni.