Po strajku w dokach londyńskich w sierpniu 1889 r. Burns opuścił SDF i zaangażował się w działalność w związkach zawodowych. Wkrótce został wybrany do nowo utworzonej rady miejskiej Londynu. W 1892 r. uzyskał mandat parlamentarnyOxford. Ilustrowana encyklopedia uniwersalna. Historia świata od 1800 roku do współczesności, red. H. Judge, Warszawa 1998, s. 58. z okręgu Battersea jako reprezentant Niezależnej Partii Pracy. Kiedy jego klubowy kolega, Keir Hardie, doprowadził do utworzenia Partii Pracy, Burns związał się z Partią Liberalną.

W 1905 r. został przewodniczącym Rady Samorządu Lokalnego. W 1914 r. został przewodniczącym Zarządu Handlu. Będąc pacyfistą zrezygnował ze stanowiska ministra handlu po wybuchu I wojny światowej, w proteście przeciwko zaangażowaniu Wielkiej Brytanii w ten konflikt. Wcześniej sprzeciwiał się również II wojnie burskiej. W 1918 r. wycofał się z czynnego życia politycznego.

Resztę życia spędził rozwijając swoje zainteresowania związane z historią Londynu, książkami i krykietem. Zmarł w 1943 r. Został pochowany na cmentarzu św.