Wiktoryn Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża ze Żmigrodu, (ur. ok. 1630, zm. ok. 1684) – kasztelan przemyski w latach 1678–1682, kasztelan lubaczowski w 1674 roku, sędzia deputat wojewódzki bełski w konfederacji gołąbskiejZbigniew Pazdro, Sądy konfederacyjne z roku 1672-1673, w: Kwartalnik Historyczny,t. XIV, Lwów r. 1900, s. 423..
Życiorys Był synem Aleksandra Stadnickigo starosty janowskiego. Działalność polityczną rozpoczął na sejmiku województwa ruskiego w Sądowej Wiszni, w lipcu 1655 wybrany został na deputata do jednej z komisji. W 1658 powołano go do sądu skarbowego dla weryfikacji zaległości podatkowych w województwie ruskim. 15 stycznia 1661 otrzymał od króla Jana Kazimierza list żelazny gwarantujący mu bezpieczeństwo nie wiadomo jednak jakie były powody wystawienia tego dokumentu. W czasie bezkrólewia po abdykacji Jana Kazimierza w 1668 pełnił funkcję sędziego kapturowego województwa bełskiego. Jako pułkownik pospolitego ruszenia tego województwa prowadził szlachtę bełską na elekcję, oddał głos na Michała Korybuta Wiśniowieckiego. 14 października 1669 mianowany został podstolim bełskim, 17 lutego 1672 kasztelanem lubaczowskim.