Był elektorem Jana III Sobieskiego z województwa bełskiego w 1674 rokuSuffragia Woiewodztw, y Ziem Koronnych, y Wielkiego Xięstwá Litewskiego, zgodnie na Naiaśnieyszego Jana Trzeciego Obránego Krola Polskiego, Wielkiego Xiążęćiá Litewskiego, Ruskiego, Pruskiego, Mázowieckiego, Zmudzkiego, Inflantskiego, Smolenskiego, Kijowskiego, Wołhynskiego, Podolskiego, Podláskiego, y Czerniechowskiego Dáne między Wárszawą á Wolą / Dnia Dwudziestego pierwszego Máiá / Roku 1674, [b.n.s.]. W 1678 dostał kasztelanią przemyską po zmarłym Andrzeju Samuelu Stadnickim. Na sejmie grodzieńskim w 1678 wszedł do komisji do zapewnienia bezpieczeństwa na granicy węgierskiej. Brał udział w wyprawie wiedeńskiej 1683. Zmarł zapewne w 1684.
Rodzina Wiktoryn Stadnicki ożenił się z Teresą Tomisławską z Tomisławic herbu Prawdzic, z którą miał dwóch synów: Jana Franciszka, który był wojewodą wołyńskim i Józefa Antoniego, kasztelana lubaczowskiego. Córki Stadnickiego: Katarzyna, zamężna z Janem Sierakowskim kasztelanem bełskim, Zofia, żona Jacka Łukasza Rostworowskiego chorążego liwskiego, Anna, zamężna z Samuelem Lipskim, stolnikiem bełskim, Justyna żona Stefana Bala podkomorzego sanockiego i powtórnie Hieronima Orzechowskiego kasztelana przemyskiego, oraz Konstancja, żona Dymitra Połubińskiego. W 1680 wraz z żoną uposażył kościół katolicki pw.