Nasuwa to domniemanie, że niektórzy z neofitów byli adoptowani przez rodziców chrzestnych, i że im godność szlachecką nadano, co, z uwagi na przepisy o szlachectwie w Rzplitej obowiązujące, było dowolnością, w ówczesnych stosunkach tolerowaną”. tamże s. 210, lista ochrzczonych s. 327–377., co było pozbawione znaczenia prawnego, wobec przepisów według których nobilitacji mógł dokonać jedynie SejmPrzekonanie jakoby chrzest gwarantował automatyczną nobilitację jest błędne. Wedle III Statutu Litewskiego ostatnie zdanie artykułu 7 „O główszczyznach i nawiązkach żydowskich” w rozdziale 12 (s. 373n edycji z 1744) brzmi Jeżeliby który Żyd, albo Żydówka, do wiary chrześcijańskiej przystąpili, tedy każda taka osoba i potomstwo ich, za szlachcica poczytani być mają, lecz z kontekstu wynika, iż chodziło o wysokość kary grożącej za zabicie takiej osoby. Kraushar (s. 259 podając błędną numerację artykułu i rozdziału Statutu) komentuje, iż rozdział ten „nosi tytuł O główszczyznach i nawiązkach ludzi nieszlacheckiego stanu. Trudno dopuścić, by prawodawca w tej kategoryi przepisów, określał sposoby zyskiwania szlachectwa, tem więcej, że w rozdziale III Statutu pod tyt.: O szlachcie i jej przywilejach, niema żadnej wzmianki o neofitach”.