W 1713 roku Varlet przybył do Ameryki Północnej. Z grupą francuskich duchownych odbył wielomiesięczną podróż po Luizjanie wzdłuż rzeki Missisipi. Przebywał w Cahokia i forcie Saint Louis. 6 października 1715 roku został nominowany na stanowisko wikariusza generalnego diecezji Quebec dla terytoriów Mississippi i Illinois. Jako administrator nowego terytorium wszedł w zatarg z misjami zakonów karmelitów i jezuitów, które działały niezależnie od struktur diecezjalnych. W 1717 roku musiał przedsięwziąć podróż do miasta Quebec, aby odpocząć oraz pozyskać nowych księży do pracy na placówkach w Luizjanie. Tam dowiedział się o nominacji na koadiutora biskupa Babilonu, Louisa Marie Pidou de Saint-Olon.
W 1718 roku powrócił z Ameryki Północnej do Francji w związku z otrzymaniem nowych instrukcji z zarządu Towarzystwa Misji Zagranicznych i skierowaniem do pracy misyjnej w Persji.
Biskup misyjny Dominique Marie Varlet powrócił do Francji w listopadzie 1718 roku i rozpoczął przygotowania do kolejnej podróży. Zadaniem, które powierzyła mu Kuria Rzymska było jak najszybsze dotarcie incognito do Persji i udzielenie konsekracji biskupom wakujących diecezji.