17 lutego 1719 roku Varlet został konsekrowany w Paryżu na biskupa tytularnego Askalonu, a 20 lutego 1719 roku otrzymał papieską nominację na biskupa Babilonu. Następnie wyjechał z Francji, formalnie w celu podjęcia pracy dyplomatycznej, a faktycznie objęcia wakującego biskupstwa in partibus infidelium z siedzibą w Hamadanie.
W drodze na wschód biskup Askalonu został sekretarzem francuskiego konsula Etienne’a le Chevalier de Padery. Misja ta wybrała drogę przez Amsterdam skąd miała statkiem dotrzeć do Sankt Petersburga. Podczas pobytu w Niderlandach, na prośbę miejscowych duchownych Varlet udzielił sakramentu bierzmowania kilkuset katolikom. Akt ten spowodował stanowczą reakcję internuncjusza Vincenzo Santiniego, a następnie Kurii Rzymskiej. W tym czasie bowiem rzymskokatoliccy księża w Holandii byli podejrzewani o pomoc i ukrywanie zbiegłych z Francji przywódców jansenizmu, a papież od czasu sprawy o herezję arcybiskupa Petrusa Codde nie wydawał zgody na działalność duszpasterską biskupów katolickich w Republice Zjednoczonych Prowincji.