Kilkakrotnie wysyłał listy do Rzymu, aby ostatecznie 15 lutego 1723 roku złożyć oficjalny protest, w którym odwołał się do rozstrzygnięcia ze strony soboru powszechnego.
Obecność francuskiego biskupa misyjnego i jego trudną sytuację w relacjach z Kurią Rzymską postanowili wykorzystać miejscowi księża wikariatu apostolskiego Batawii, a od 1702 roku pozostający w konflikcie z papieżem. Tym razem Varlet miał stać się kartą przetargową dla ich własnej sprawy. 16 listopada 1722 roku kapituła w Utrechcie ogłosiła decyzję o planowanym wyborze arcybiskupa Utrechtu i 27 kwietnia 1723 roku samodzielnie nominowała spośród kanoników, bez porozumienia z Rzymem, nowego ordynariusza. Zwróciła się także z prośbą do Dominique’a Varleta, aby ten konsekrował elekta Corneliusa Steenovena.
Ekskomunika Dominique Marie Varlet za radą i argumentacją prawną przedstawioną przez Zegera van Espena oraz innych wybitnych kanonistów z Lowanium i Sorbony, a badających casus elekcji Corneliusa Steenovena, zgodził się udzielić konsekracji wybrańcowi kapituły. Podjął również korespondencję z kilkoma biskupami, aby upewnić się co do swoich wątpliwości odnośnie do kanonów apostolskich.