Po otrzymaniu od nich pozytywnych odpowiedzi przystąpił do święceń.
15 października 1724 roku w prywatnej kaplicy domowej w Amsterdamie Varlet dokonał samodzielnie aktu konsekracji nowego arcybiskupa Utrechtu. Czynem tym zaciągnął na siebie ekskomunikę latae sententiae. Kara ta została potwierdzona 22 lutego 1725 roku przez papieża Benedykta XIII w brewe Qua Sollicitudine. Tzw. Schizma utrechcka z 1724 roku doprowadziła do utworzenia w Republice Zjednoczonych Prowincji niezależnego od Stolicy Apostolskiej Rzymskokatolickiego Kościoła Starobiskupiego Kleru zwanego Kościołem Utrechtu.
W 1725 roku Varlet opublikował dwukrotnie apologię przeciw oskarżeniom o złamanie prawa kościelnego. Przeczuwając, że zwykłą pokutą i złożeniem przysięgi na konstytucję Unigenitus może nie odzyskać uposażeń z tytułu pełnionej funkcji biskupa oraz czeka go proces inkwizycyjny, odrzucił propozycje powrotu do Francji. Po śmierci arcybiskupa Corneliusa Steenovena pozostał jako episcopus vagans w Niderlandach. Udzielał się w życiu Kościoła Utrechtu, pełniąc mimo kar kościelnych, posługę duchowną. Publikował i wypowiadał się w kwestiach religijnych, które miały związek z ówczesnymi wydarzeniami w środowisku katolików Francji i Holandii (m.in. cud i kult diakona François de Pâris).