Wyprawy polarne Pierwsza wyprawa do Nowej Ziemi wyruszyła 24 lipca 1834 roku z Archangielska na dwóch statkach: szkunerze „Krotow” i karabasie „Kazakow”. Dowódcą wyprawy był Piotr Kuzmicz Pachtusow. Cywolka objął dowództwo „Krotowa”, a Pachtusow „Kazakowa”. 26 sierpnia dotarli do Nowej Ziemi. W miejscu zimowania prowadzono obserwacje meteorologiczne. 2 kwietnia 1835 roku opuszczono zimowisko, aby zbadać wschodni brzeg Nowej Ziemi. Po drodze opisali przylądki: Drowianyj i Rok. Następnie August Cywolka z grupą sześciu ludzi udał się wzdłuż wybrzeża na północ. Po drodze minął Zatokę Nieznaną i Zatokę Niedźwiedzią oraz Przylądek Pięciu Palców. Najdalej na północ dotarł do półwyspu, któremu nadał nazwę von Flotta. 5 maja wrócił do bazy. Pachtusow próbował jeszcze wpłynąć na Morze Karskie, lecz statek ugrzązł wśród lodów, gdzie został zgnieciony. Załoga ewakuowała się z częścią żywności i ekwipunku. Podróżników uratował kupiec A. Jeremin, który zabrał ich z powrotem na zimowisko. Pachtusow zarządził powrót do Archangielska w dwóch grupach. Grupa z Cywolką została zabrana przez Jeremina do miasta Suma, z którego potem wrócili drogą lądową do Archangielska 27 listopada 1835 roku.