Partia Narodowo-Liberalna () – bułgarska partia polityczna założona ok. 1887 przez grupę zwolenników Stefana Stambołowa, wywodzących się z Partii Liberalnej. Reprezentowała głównie interesy drobnej i średniej burżuazji oraz chłopów. Sformowała pięć samodzielnych gabinetów rządowych (1888–1894 i 1903–1908) oraz sześć koalicyjnych (1886–1888, 1899, 1913–1918). W 1920 połączyła się z Partią Młodo-Liberalną oraz Partią Liberalną (radosławiści) tworząc Partię Nacjonalno-Liberalną.

Historia Partii Narodowo-Liberalnej Wkrótce po zamachu stanu w sierpniu 1886, w rezultacie którego książę Aleksander I Battenberg został pozbawiony urzędu, zaś władzę w Księstwie Bułgarii przejęli prorosyjsko nastawieni oficerowie, Stefan Stambołow z Partii Liberalnej, pełniący podówczas funkcję Przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, zorganizował udany kontrprzewrót. Aleksander I na krótko powrócił do kraju, jednak niedługo potem definitywnie zrzekł się tronu, powierzając swoje obowiązki Radzie Regentów złożonej ze Stambołowa, Petka Karawełowa i Sawy Mutkurowa. W 1887, dzięki inicjatywie Stambołowa, nowym władcą został wybrany Ferdynand I Koburg, który 1 września powierzył temu pierwszemu obowiązki premiera kraju. W zaistniałym zawirowaniu politycznym Partia Liberalna nie zdołała utrzymać jedności w swych szeregach.