Zwolennicy Stambołowa oraz Wasiła Radosławowa wystąpili z niej i założyli własne ugrupowania. Pierwsze z nich w 1890 przyjęło nazwę Partia Narodowo-Liberalna, zaś drugie występowało jako Partia Liberalna (radosławiści).
Przewodniczącym Partii Narodowo-Liberalnej został premier Stambołow, który w 1888 zdołał obsadzić wszystkie stanowiska ministerialne członkami swojej formacji. Tym samym nastąpił sześcioletni okres samodzielnych rządów partii. Gabinet Stambołowa dążył do ograniczenia wpływów Rosji, szukał porozumienia z mocarstwami europejskimi i Imperium Osmańskim, zaś w polityce wewnętrznej postawił na protekcjonizm. Jednocześnie władza represjonowała polityczną opozycję, na skutek czego do rządu Stambołowa przylgnęły określenia reżimu oraz dyktatury. W 1894 książę Ferdynand I zdymisjonował gabinet i Partia Narodowo-Liberalna przeszła do opozycji. Rok później Stambołow został zamordowany przez najemników macedońskich. Funkcję przewodniczącego ugrupowania objął Dimityr Petkow.