Aleksander Jan Konstanty Norblin (ur. ok. 5 stycznia – chrzest 1777 w Warszawie, zm. 23 marca 1828 tamże) – brązownik, właściciel warsztatu rzemieślniczego w Warszawie, założyciel polskiej gałęzi rodziny Norblinów – przemysłowców. Używał imienia Jan.

Młodość i studia Aleksander Jan Konstanty Norblin był synem znanego malarza Jana Piotra Norblina de la Gourdaine z jego pierwszego małżeństwa z Marianną z Tokarskich (zm. 1787), najstarszym, spośród licznego rodzeństwa; jego brat Ludwik Piotr Marcin (1781–1854) był pierwszym wiolonczelistą opery paryskiej, prof. konserwatorium w Paryżu, twórcą szkoły wiolonczelistów.

Prawdopodobnie uczył się w konwikcie Pijarów na Żoliborzu w Warszawie, następnie kształcił się w Paryżu u rzeźbiarza Jana Baptysty Stoufa (1742–1826), w latach 1795–1800 studiował w paryskiej Szkole Sztuk Pięknych, a jego praca dyplomowa – płaskorzeźba „Priam u nóg Achillesa prosi o zwłoki Hektora” – uzyskała II nagrodę w dziale rzeźby. W 1804 wykonał rzeźbę Biust ojca w późniejszym wieku. W Paryżu pracował w warsztatach brązowniczych i zdobył kwalifikacje zawodowe w tym zakresie.