Broń ciężka została odebrana Walonom i przekazana niemieckim jednostkom frontowym, co doprowadziło jednostkę na skraj buntu. Rozkazem z 17 grudnia 1941 dowódcą 373 batalionu w miejsce odwołanego do Belgii Jacobsa został mianowany kpt. Pierre Pauly, zawodowy oficer dyplomowany b. armii belgijskiej, który dotarł do jednostki 30 grudnia. Do sztabu Legionu został przydzielony niemiecki oficer łącznikowy.
W lutym 1942 formacja została podporządkowana niemieckiej 100 Dywizji Piechoty Lekkiej. W ciężkich zimowych warunkach toczyła zacięte walki z próbującymi przerwać linię frontu oddziałami Armii Czerwonej. Szczególnie ciężki charakter miały walki obronne o wieś w obwodzie donieckim na przełomie lutego i marca 1942. Po jej utracie Walonowie dom po domu odbili stracone pozycje. W wyniku walk liczebność Legionu została zredukowana o niemal 1/3 stanu początkowego, a z 22 oficerów pozostało dwóch. 1 marca po ponownym ustąpieniu z Gromowej Bałki i wycofaniu się na południowy zachód do Degrelle i Pauly zwrócili się za pośrednictwem dowódcy chorwackiego 369 Pułku Piechoty ppłk. z prośbą do dowódcy 100 Dywizji gen. o zgodę na wycofanie 373 batalionu, motywując to stratami wśród intelektualnej elity ruchu reksistowskiego. Po bitwie 33 żołnierzy Legionu zostało odznaczonych Krzyżem Żelaznym.