W rezultacie po 1901 radosławiści na ponad 12 lat utracili wpływ na politykę kraju, zaś lider partii wraz z kilkoma innymi ministrami trafili na kilka miesięcy do więzienia.
Dopiero w lipcu 1913 Partia Liberalna ponownie utworzyła rząd koalicyjny (z Partią Narodowo-Liberalną i Partią Młodo-Liberalną), na czele którego stanął jej szef, Wasił Radosławow. Carstwo Bułgarii prowadziło wówczas II wojnę bałkańską, która wkrótce zakończyła się jego klęską. Na radosławistów spadł trudny obowiązek negocjacji pokojowych, w efekcie których kraj ocalił niepodległość, ale za cenę strat terytorialnych. Dodatkowo do Bułgarii przybyło 250 tys. uciekinierów z ziem utraconych, co jeszcze pogorszyło sytuację gospodarczą państwa. Jednocześnie w społeczeństwie bułgarskim pojawiły się dążenia rewanżystyczne. Pod ich wpływem jeszcze przed wybuchem I wojny światowej rząd Radosławowa obrał kurs ku współpracy z Austro-Węgrami, Niemcami i Turcją oraz zaciągnął pożyczkę w wysokości 500 mln lewów od banku Disconto-Gesellschaft na potrzeby armii. Warunki spłaty długu okazały się jednak wyjątkowo niekorzystne dla Bułgarii, co spowodowało posądzenie premiera o korupcję.