Wkrótce po wybuchu wojny gabinet Radosławowa, mając na uwadze wyniszczenie kraju po poprzednim konflikcie, ogłosił neutralność, jednocześnie jednak wyczekiwał na dogodny moment do zmiany pozycji. Sprzyjające okoliczności wystąpiły w połowie 1915, w związku z czym 6 września Carstwo Bułgarii oficjalnie dołączyło do państw centralnych, zaś w październiku wypowiedziało wojnę Serbii. Rok później, we wrześniu 1916 Bułgarzy zadeklarowali wojnę również Rumunii i podjęli działania na dwóch frontach. Mimo iż początkowo odnosili sukcesy militarne, to siły Ententy stopniowo zaczęły zdobywać przewagę. W tym samym czasie w kraju drastycznie spadła produkcja żywności. Niedożywieni żołnierze buntowali się, co jeszcze pogarszało sytuację armii bułgarskiej na froncie. W tych okolicznościach w czerwcu 1918 koalicyjny rząd liberałów upadł i władza przeszła w ręce demokratów. Niedługo po ogłoszeniu ciężkich warunków rozejmu w Salonikach i abdykacji cara Ferdynanda I, 5 października 1918 lider radosławistów uciekł za granicę. Pozbawiona kierownictwa i całkowicie skompromitowana na scenie politycznej kraju Partia Liberalna rozpadła się. Jej resztki 31 października 1920 połączyły się z byłymi koalicyjnymi partnerami radosławistów, Partią Młodo-Liberalną i Partią Narodowo-Liberalną, tworząc Partię Nacjonalno-Liberalną.