Kiedy stało się jasne, że Gladstone zamierza utworzyć irlandzki parlament z pełnymi kompetencjami w zakresie spraw irlandzkich, Chamberlain podał się do dymisji, która została przyjęta.
Podczas debaty parlamentarnej 9 kwietnia Chamberlain skrytykował ten projekt. Uzyskał poparcie większości członków prawego skrzydła partii. Utracił natomiast wsparcie Narodowej Federacji Liberalnej, która poparła działania Gladstone’a. 8 czerwca Irish Government Bill została odrzucona przez Izbę Gmin różnicą 30 głosów. Za odrzuceniem ustawy głosowało 93 liberałów. Parlament został rozwiązany. Kampania wyborcza została zdominowana przez kwestię irlandzką. Chamberlain i jego stronnicy wystartowali w wyborach jako Partia Liberalno-Unionistyczna.
Wybory 1886 r. zakończyły się zwycięstwem Partii Konserwatywnej i wspierającej ją Partii Liberalno-Unionistycznej. Wielu liberalnych unionistów weszło w skład rządu lorda Salisbury’ego. Chamberlain nie przyjął żadnego stanowiska rządowego, nie chcąc odrywać się od radykalnego zaplecza. Spotkał się jednak z wrogością w szeregach Partii Liberalnej. Spróbował więc nawiązać porozumienie z radykalnym reprezentantem konserwatystów, lordem Randolphem Churchillem, ale ten został wkrótce zmuszony do dymisji, co zakończyło jego karierę polityczną i pokrzyżowało plany Chamberlaina.