Ponaschemu – język pośredni pomiędzy językiem niemieckim a językiem dolnołużyckim, używany dawniej na Łużycach przez część Serbołużyczan.
Historia Językiem tym mówiono do lat 50. XX w. W ponaschemu mówiono przeważnie w wioskach (przede wszystkim we wsiach Spreewaldu), w których żyli razem Niemcy i Dolnołużyczanie. Współcześnie język ten nie jest używany, ponieważ większość mieszkańców tych wsi wymarła, a ich potomkowie zasymilowali się z Niemcami.
Należy wyjaśnić, że język ponaschemu był „wyśmiewany przez zurbanizowane społeczeństwo”, a wyśmiewającymi byli głównie Niemcy, z reguły w ogóle niechętni wobec języka łużyckiego. W tym czasie nie można było też mówić o miejskiej społeczności Serbołużyczan w Dolnych Łużycach. Serbołużyczanie byli raczej wyśmiewani jako niewykształceni wieśniacy, którzy w swojej mowie używali słów łużyckich i niemieckich. Wyśmiewano tę mowę, która była jedyną naturalną pozostałością żywego języka słowiańskiego na Dolnych Łużycach. Po drugiej wojnie światowej do grona wyśmiewających, „zurbanizowanych” Niemców, dołączyli działacze łużyccy z Górnych Łużyc, którzy w ramach „pomocy” zamierzali „udoskonalić” język dolnołużycki, wyplenić germanizmy, a nawet połączyć oba języki łużyckie w jeden. Mowa wiejskich Dolnołużyczan wydawała się im zepsuta i nasycona germanizmami i dlatego ją również wyśmiewali.