W latach 1843–1918 w parafiach dekanatu oświęcimskiego powstało 7 nowych, murowanych kościołów oraz odbudowano podominikański kościół w Oświęcimiu. W tym czasie powstały również nowe placówki zakonne: zmartwychwstanek i klarysek w Kętach oraz serafitek i salezjanów w Oświęcimiu (obok istniejącego niezmiennie klasztoru reformatów w Kętach). Duszpasterstwo tego okresu odchodziło od modelu józefińskiego, promując nowe formy pobożnościowe, zwłaszcza bractwa i stowarzyszenia. Inspiracją ożywiającą działania duszpasterskie stały się misje i rekolekcje parafialne. Mieszkańcy tych ziem regularnie pielgrzymowali na Jasną Górę i do Kalwarii Zebrzydowskiej. Popularne były również lokalne miejsca pielgrzymkowe: Bielany z wizerunkiem Chrystusa Cierpiącego, kaplica św. Jacka Odrowąża i salezjański kościół Matki Bożej Wspomożenia wiernych w Oświęcimiu, a także kościół św. Jana Kantego w KętachT. Chrzan, Dekanat pogranicza. Duszpasterstwo parafialne w dekanacie oświęcimskim w latach 1843–1918, Katowice 2024, s. 296–297..