Wyróżnionych zostało pięć podgatunków, spośród których dwa są zagrożone. Różnią się przede wszystkim rozmiarem i kształtem dzioba, ogólnym rozmiarem ciała ptaka oraz kolorystyką upierzenia samic.
C. b. banksii (Latham, 1790) jest spotykany w stanie Queensland i, rzadko, w północnej części Nowej Południowej Walii. Jest to największy podgatunek jeśli chodzi o rozmiar ciała. Posiada średniej wielkości dziób. Występuje łącznie z podgatunkiem macrorhynchus wokół Zatoki Karpentaria. Zniknął z większości obszarów swojego pierwotnego występowania w północnej części Nowej Południowej Walii i w południowo-wschodniej części stanu Queensland. C. b. graptogyne Schodde, D.A. Saunders & Homberger, 1989 – zagrożony, występuje w południowo-zachodniej części stanu Wiktoria oraz w południowo-wschodniej części stanu Australia Południowa, na obszarze ograniczonym przez Mount Gambier od zachodu, Portland od południa, Horsham od północnego wschodu i Bordertown od północy. Najmniejszy z pięciu podgatunków został rozpoznany jako osobny podgatunek dopiero w latach 80. XX wieku. Miejsca występowania przedstawicieli tego podgatunku są w dużej mierze uzależnione od stanowisk trzech gatunków eukaliptusa: eukaliptusa kamaldulskiego, Eucalyptus baxteri oraz Allocasuarina luehmannii, które dostarczają im pożywienia oraz miejsca do zakładania gniazd.